محمد داد

داستان محمد از زبان خودش

اسم من محمد داد است من ریس نهاد جوانان مرغگیران و چونغر ولسوالی پغمان و نماینده جوانان ولسوالی پغمان هستم. هفت هشت سال میشود که از پشاور امدیم. وقتی از پشاور امدیم به افغانستان با ما در اینجا یو ان اچ سی آر کمک های زیادی کردند. ختم

به ما کرایه های موتر را دادند ما را برگشتاندن به کشور خود ما و برای ما دو دو اطاق ساختند که در اینجا ما توانستیم جوانان خود را جمع کرده یک نهاد جوانان را ساختیم. در ساختن این نهاد یو ان اچ سی آر همرای ما کمک کرد و ما را تشویق کرد که این نهاد را به پیش ببریم. این نهاد انشا الله توانسته که به سطح ولسوالی به پیش برود. کارهای ما جریان دارد. ما بخاطر مهم هستیم که ما به قریه و مردم به واقیعت خدمت کردیم. الحمدالله ما کوتاه نه امده ایم. ختم

ما با بزرگان، ریش سفیدان به گونه جدی و حوصله مندی و به گونه اساسی توانیستیم که پیشرفت بکنیم و پروژه های خود را عملی بکنیم مکاتب بسازیم به کلینیک ها کمک نما ئیم. حتا ما گروپ های ده نفری ، بیست نفری و چهل نفری داریم که کدام جای مشکل باشد، چی شب باشد و چی روز، برویم و مشکل ان مردم را حل بکنیم. این یک کار اساسی نهاد های مدنی است ما به مردم افغانستان خدمت می کنیم ما در این نهاد کمک ها نمودیم، با مردم و قوم وقریه. در اوایل جوانان ما مشکلات زیادی داشتند. ما در اولین قدم یک مکتب برای اطفال ذکورساختیم. در آنجا درس های حقوقی تدریس کردیم، برای خانم ها برای جوانهای قوم و قریه و حتی ما توانستیم که با ریش سفیدان و بزرگان خود که ما کدام مشکل داشته باشیم در یک جرگه بزرگ نشسته مشکل خود را همراه با آنها حل بکنیم. از جوانان این توقع را داریم که اگر کسی بیکار و بی کسب است اینها با هم یکجای شوند و اینها بروند از دولت خواهش بکنند قسمیکه ما خواهش کردیم و یک نهاد ساختیم حالا ما میتوانیم الحمدالله هر مشکلی داشته باشیم با ریش سفیدان و بزرگان مشکل خود را حل بکنیم. ما توانستیم که ازین طریق کامیباب و موفق باشیم و انشاالله در آینده این پلان را داریم که پیشرفت بکنیم. ختم

از جوانان خود کاندیدهای داشته باشیم در ولسی جرگه مردم داشته باشیم و به حکومت افغانستان یک رابطه داشته باشیم و خدمت بکنیم. وقتی که این مکتب را به همکاری یوان اچ سی آر ساختیم در اول ما مشکلات زیادی داشتیم کسی دختر های خود را به مکتب نمی گذاشت، اطفال خودرا نمی گذاشت. جوانان ما توانستند به ریش سفیدان و کلان های قریه و فامیل های خود گپ بزنند و جلسه بگیرند. ما شورا ها را با انها ساختیم ما حالا توانیستیم دختر های خود را و خواهران خود را به مکتب بفرستیم. حالا تقریبا ۴۰۰ الی ۵۰۰ دختر در این مکتب داریم. حتی اکنون این مکتب به ما بس هم نمی کند و به تعمیر دیگری ضرورت داریم. درین راستا باما جوانان، مردم و یو ان اچ سی آر همکاری نمود که این مکتب را ساختیم و به اخر رساندیم. ختم

الحمد لله یو ان اچ سی آر در اینده کمک های دیگری نیز انجام خواهد داد و ما هم با آنها کمک میکنیم. این یک ارزوی جوانان ما است که ما بتوانیم با ریش سفیدان و بزرگان قریه و قوم خود نشسته و مشکلات را حل کنیم. این یک دست آورد بزرگ اساسی است که به دست ما امده و ما توانیستیم که دختران خود را به مکتب اجازه دهیم که درس بخواند وتعلیم حاصل کنند. تعلیم یک چیزی خوبی است بخاطر اینده، که در اینده از اینها وکلا ولسوالان بزرگی از فامیل خود داشته باشیم که به حکومت پیشکش بکنیم. ختم

آخرین ارزو من اینست که تمام مردم منطقه بتوانند موفقیت خود را به تمام دنیا نشان بدهند، این یک آرزو ما است و انشالله این آرزو به سر می رسد. ختم

در آخر هفتادمین سالگرد ملل متحد را برای تمام مردم افغانستان و ملل متحد تبریک می گویم. ختم